MEZMURLAR139

Yahve, sen beni yokladın ve tanıdın.

Oturuşumu ve kalkışımı bilirsin. Düşüncelerimi uzaktan sezersin.

Yolumu ve yatışımı araştırırsın, bütün yollarımı bilirsin.

Çünkü dilimde tek söz yokken, işte, ey Yahve, sen bunun hepsini bilirsin.

Beni arkadan ve önden kuşattın. Elini üzerime koydun.

Bu bilgi beni aşıyor, yüce, ona erişemem.

Senin Ruhun’dan nereye gidebilirim? Ya da senin varlığından nereye kaçabilirim?

Göğe çıksam oradasın. Yatağımı Şeol'e sersem, işte oradasın!

Şafağın kanatlarını alsam, denizin en uzak uçlarına konsam,

orada bile elin bana yol gösterir, sağ elin beni tutar.

Desem ki, “Karanlık beni mutlaka örter, çevremdeki ışık gece olsun.”

Karanlık bile senden gizlenemez, gece gündüz gibi parlar. Karanlık senin için ışık gibidir.

Çünkü benim iç varlığımı sen biçimlendirdin. Annemin rahminde beni sen ördün.

Sana şükürler sunarım, çünkü saygın ve harika yapılmışım. Senin işlerin harikadır. Canım bunu çok iyi bilir.

Gizlide yapıldığımda, yeryüzünün derinliklerinde örüldüğümde, bedenim senden gizli değildi.

Gözlerin bedenimi gördü. Benim için tayin edilen günlerin, henüz hiçbiri yokken, hepsi senin kitabında yazılmıştı.

Düşüncelerin benim için ne değerlidir, ey Tanrı! Onların hesabı uçsuz bucaksızdır!

Onları saysam, sayıları kumdan çoktur. Uyandığımda yine seninleyim.

Keşke sen, ey Tanrı, kötüleri öldürsen. Uzak durun benden, siz kana susamış insanlar!

Çünkü onlar sana karşı kötü konuşuyorlar. Düşmanların adını boş yere anıyorlar.

Ey Yahve, senden nefret edenlerden nefret etmez miyim? Sana karşı ayaklananlara kederlenmez miyim?

Onlardan katıksızca nefret ederim. Onlar benim düşmanım oldular.

Beni yokla, ey Tanrı, yüreğimi bil. Beni dene ve düşüncelerimi öğren.

Bak, içimde kötü bir yol var mı, sonsuzluk yolunda bana öncülük et.