Przysłów31

Słowa króla Lemuela, proroctwo, którego nauczyła go jego matka.

Cóż, synu mój? Cóż, synu mojego łona? I cóż, synu moich ślubów?

Nie oddawaj kobietom swej siły ani twoich dróg temu, co prowadzi do zguby królów.

Nie królom, o Lemuelu, nie królom wypada pić wina i nie książętom bawić się mocnym napojem;

By pijąc, nie zapomnieli praw i nie wypaczyli sprawy wszystkich ludzi uciśnionych.

Dajcie mocny napój ginącym, a wino strapionym na duchu.

Niech się napiją i zapomną o swoim ubóstwie, i niech nie pamiętają więcej swego utrapienia.

Otwórz swe usta dla niemych w sprawie wszystkich osądzonych na śmierć.

Otwórz swe usta, sądź sprawiedliwie i broń sprawy ubogiego i nędzarza.

Któż znajdzie kobietę cnotliwą? Jej wartość przewyższa perły.

Serce męża jej ufa i zysku mu nie zabraknie.

Dobro mu będzie wyświadczać, a nie zło, po wszystkie dni swego życia.

Szuka wełny i lnu i chętnie pracuje swymi rękami.

Podobna jest do okrętów handlowych; przywozi żywność z daleka.

Wstaje, gdy jeszcze jest noc, i daje pokarm swoim domownikom i odpowiednią porcję swym służącym.

Myśli o polu i kupuje je; z zarobku swych rąk sadzi winnice.

Przepasuje swe biodra siłą i umacnia swoje ramiona.

Dostrzega, że jej dorobek jest dobry, a jej pochodnia w nocy nie gaśnie.

Wyciąga ręce po kądziel, a dłonią chwyta wrzeciono.

Otwiera dłoń przed ubogim i wyciąga swe ręce do nędzarza.

Nie boi się śniegu dla swych domowników, bo wszyscy jej domownicy są ubrani w szkarłat.

Robi sobie kobierce; jej ubiór jest z jedwabiu i purpury.

Jej mąż jest znany w bramach, gdy siedzi wśród starszyzny ziemi.

Wyrabia płótno i sprzedaje je, dostarcza pasy kupcowi.

Siła i godność są jej strojem; będzie się cieszyła jeszcze w przyszłości.

Otwiera swe usta mądrze i na jej języku jest prawo miłosierdzia.

Dogląda spraw swego domu i nie je chleba próżniactwa.

Jej dzieci powstają i błogosławią jej, mąż także ją chwali:

Wiele kobiet poczynało sobie cnotliwie, ale ty przewyższasz je wszystkie.

Wdzięk jest zwodniczy i piękność próżna, lecz kobieta, która się boi PANA, jest godna pochwały.

Dajcie jej z owocu jej rąk i niech jej czyny chwalą ją w bramach.