Lukas2

In die tijd vaardigde keizer Augustus het bevel uit dat iedereen in het Romeinse rijk moest worden geregistreerd.

Deze volkstelling was de eerste in de periode dat Quirinius gouverneur van Syrië was.

Iedereen reisde naar zijn thuisstad, om daar te worden ingeschreven.

Ook Jozef begaf zich vanuit de stad Nazaret in Galilea naar Judea, naar de stad van David, Betlehem genaamd. Hij was namelijk een afstammeling van David.

Hij ging zich inschrijven met Maria, zijn verloofde. Zij was zwanger.

Toen ze daar waren, brak de tijd aan dat haar kind geboren zou worden.

Ze baarde haar zoon, haar eerste, wikkelde hem in doeken en legde hem in een voederbak, omdat er geen plaats voor hen was in het gastenverblijf.

Er waren in die omgeving herders, die buiten de stad verbleven en 's nachts over hun kudde waakten.

Opeens stond er een engel van de Heer voor hen en werden ze door de hemelse pracht van de Heer beschenen. Ze werden heel bang.

De engel zei tegen hen: “Wees niet bang, want ik breng jullie goed nieuws, dat grote vreugde brengt voor het hele volk.

Vandaag is in de stad van David een redder voor jullie geboren: de Messias, de Heer.

Als teken hiervan zullen jullie een Kindje vinden dat in doeken is gewikkeld en in een voederbak ligt.”

Plots bevond zich bij de engel een groot hemels leger, dat God prees met de woorden:

“Alle glorie aan God in de hoogste hemel en vrede op aarde voor de mensen die Hij begunstigt.”

Nadat de engelen bij hen vandaan waren gegaan, terug naar de hemel, zeiden de herders tegen elkaar: “Laten we naar Betlehem gaan om te zien wat daar gebeurd is en door de Heer aan ons bekend gemaakt is.”

Ze haastten zich erheen en vonden Maria, Jozef en het kindje dat in de voederbak lag.

Toen ze hen hadden gezien, maakten ze bekend wat hun over dit kind was verteld.

Alle mensen die het hoorden, verbaasden zich over hetgeen de herders hun vertelden,

maar Maria onthield hun woorden zorgvuldig en dacht er nog lang over na.

De herders keerden terug, terwijl ze God verheerlijkten en prezen voor alles wat ze hadden gehoord en gezien; het kwam precies overeen met hetgeen hun verteld was.

Acht dagen later was het tijd om het kindje te besnijden. Hij ontving de naam Jezus, de naam die de engel had gegeven voordat Maria zwanger van Hem was geworden.

Toen de tijd was aangebroken dat ze zich volgens de Wet van Mozes moesten reinigen, gingen ze met Jezus naar Jeruzalem om Hem aan de Heer voor te stellen.

In de Wet van de Heer staat namelijk dat iedere eerste zoon aan de Heer moet worden gewijd.

Ook brachten ze een offer, overeenkomstig de bepalingen in de Wet van de Heer: een paar tortelduiven of twee jonge duiven.

Er was in Jeruzalem iemand die Simeon heette. Hij was een oprecht mens met veel eerbied voor God. Hij keek uit naar de tijd dat Israël getroost zou worden en de Heilige Geest rustte op hem.

De Heilige Geest had aan hem onthuld dat hij niet zou sterven voordat hij de Messias van de Heer had gezien.

Door de Geest geleid kwam hij naar het tempelterrein. Toen de ouders de kleine Jezus binnen brachten om met Hem de gebruiken uit te voeren die de Wet voorschrijft,

nam Simeon Hem in zijn armen en prees hij God met de woorden:

“Machtige Heer, nu kan U in vrede uw dienaar laten gaan, zoals U had beloofd,

want mijn ogen hebben uw redding gezien,

die U in de aanwezigheid van alle volken hebt gereedgemaakt:

een licht dat openbaring brengt voor de vreemde volken, en glorie voor uw volk Israël.”

Jezus' vader en moeder verbaasden zich over de dingen die Simeon over Hem zei.

Simeon sprak een zegen over hen uit en zei tegen Maria, Jezus' moeder: “Dit Kind is bestemd om velen in Israël ten val te brengen of te doen opstaan, en om een waarschuwingsteken te zijn dat controverse zal oproepen.

Zo zal duidelijk worden wat er in veel mensen omgaat. Ook jouw ziel zal worden doorstoken als met een zwaard.”

Er was ook een profetes: Anna, dochter van Fanuel, van de stam Aser. Ze was al op hoge leeftijd. Nadat ze was getrouwd had ze zeven jaar lang met haar man geleefd;

daarna leefde ze als weduwe en nu was ze 84 jaar. Ze week nooit van het tempelterrein, maar diende God dag en nacht door te vasten en te bidden.

Op dat moment kwam ze naar hen toe en begon ze God te danken en over Jezus te vertellen aan iedereen die de verlossing van Jeruzalem verwachtte.

Nadat Jozef en Maria alles hadden gedaan wat de Wet van de Heer voorschrijft, keerden ze terug naar Galilea, naar hun woonplaats Nazaret.

Het Kind groeide op en werd steeds sterker en wijzer; Gods genade rustte op Hem.

Ieder jaar gingen Jezus' ouders naar Jeruzalem voor het Pesachfeest.

Toen Hij twaalf jaar oud was en ze zoals gebruikelijk naar het feest gingen, ging Hij mee.

Maar na afloop, toen zij terugkeerden, bleef de jonge Jezus in Jeruzalem achter zonder dat zijn ouders het wisten.

Ze dachten dat Hij zich in de groep reizigers bevond en legden een dagreis af, terwijl ze onder hun familieleden en bekenden naar Hem zochten.

Toen ze Hem niet vonden, keerden ze naar Jeruzalem terug om Hem daar te zoeken.

Pas op de derde dag vonden ze Hem bij de leraars op het tempelterrein; Hij zat naar hen te luisteren en stelde hun vragen.

Allen die Hem hoorden, stonden versteld van zijn inzicht en zijn antwoorden.

Toen zijn ouders Hem zagen, waren ze aangeslagen. Zijn moeder zei tegen Hem: “Kind, hoe kon Je ons dit aandoen? Je vader en ik waren diep ongerust naar Je op zoek.”

Jezus antwoordde: “Waarom zochten jullie naar Mij? Weten jullie niet dat Ik in het huis van mijn Vader moet zijn?”

Maar ze begrepen niet wat Hij tegen hen zei.

Hij kwam met hen mee naar Nazaret en was hun gehoorzaam. Zijn moeder onthield al deze dingen zorgvuldig.

Jezus werd steeds wijzer en volwassener en stond steeds meer in de gunst bij God en bij de mensen.