İYOV39

“Dağ keçilerinin doğurduğu zamanı biliyor musun? Geyik yavruladığında sen mi gözetliyorsun?

Doldurdukları ayları sayabilir misin? Ya da doğurdukları zamanı biliyor musun?

Eğilirler, yavrularını doğururlar, sancılarından kurtulurlar.

Yavruları güçlenir, kırda büyürler, çıkarlar ve bir daha geri dönmezler.

“Yaban eşeğini kim serbest bıraktı? Ya da çevik eşeğin bağlarını kim çözdü?

Onun yurdunu bozkır, meskenini de tuz diyarı yaptım.

Kentin gürültüsünü küçümser, sürücünün bağırışını da duymaz.

Dağların otlağı onun otlağıdır. Her yeşil şeyi araştırır.

“Yaban öküzü sana hizmet etmek ister mi? Yoksa senin yemliğinin yanında kalır mı?

Yaban öküzünü koşum takımıyla karıkta tutabilir misin? Ya da senin ardından vadileri sürer mi?

Gücü büyük olduğu için ona güvenir misin? Ya da kendi işini ona bırakır mısın?

Tohumunu eve getireceğine, harman yerinin buğdayını toplayacağına güvenir misin?

“Devekuşunun kanatları gururla dalgalanır, ama bunlar tüyler ve sevgi tüyleri midir?

Çünkü yumurtalarını yere bırakır, onları toz içinde ısıtır,

ve ayağın onları ezebileceğini, ya da vahşi hayvanın onları çiğneyebileceğini unutur.

Yavrularına sert davranır, sanki kendisinin değillermiş gibi. Boşa çabalasa da korkusuzdur.

Çünkü Tanrı ondan bilgeliği esirgemiş, ve anlayışta ona pay vermemiştir.

Kendini kaldırıp yükselttiğinde, atı ve binicisini küçümser.

“Ata sen mi güç verdin? Dalgalanan yeleyi boynuna sen mi giydirdin?

Onu çekirge gibi sıçratan sen misin? Onun kişnemesinin görkemi korkunçtur.

Vadide yeri eşeler ve gücüyle sevinir. Silahlı adamları karşılamaya çıkar.

Korkuyla alay eder, yılmaz, kılıç önünden geri dönmez.

Ona karşı ok kılıfı, parlayan mızrak ve kargı şakırdar.

Yeri şiddetle ve öfkeyle yer, boru sesine bile durmaz.

Boru çaldıkça, 'Hih!' diye kişner. Savaşın kokusunu uzaktan alır, komutanların gürleyen sesini ve bağrışmalarını duyar.

“Atmaca senin bilgeliğinle mi süzülüyor, kanatlarını güneye doğru geriyor?

Kartal senin buyruğunla mı yükseliyor da, yuvasını yükseklerde yapıyor?

Sarp kaya üzerinde oturuyor ve yuvasını yapıyor, uçurumun ucunda ve sığınakta.

Avını oradan gözetler. Gözleri onu uzaktan görür.

Onun yavruları da kan emer. Leş neredeyse, o da oradadır.”